Een auto die altijd terugkomt

Folkerts eerste kennismaking met deze specifieke Renault 4 vond plaats in 1998. Hij bezat destijds al een Renault 4 met een Alpine turbomotor, maar zocht een tweede exemplaar dat betrouwbaarder was. Uiteindelijk besloot hij de auto weer te verkopen, en in 2002 wisselde de Renault 4 van eigenaar. Toch kon hij er niet lang zonder. Toen hij in 2006 ging trouwen, wilde hij zijn oude auto als trouwauto gebruiken. Via de toenmalige eigenaar wist hij de auto terug te kopen en opnieuw in bezit te krijgen.

Na zijn huwelijk bleef de Renault achter bij zijn ex-partner. Maar het gemis bleef, en in 2012 besloot hij de auto voor de derde keer te kopen. Ditmaal stond één ding vast: de auto zou nooit meer weggaan.

Definitief in bezit

Folkert is vastberaden om zijn geliefde Renault 4 voor altijd te houden. Dit betekent dat hij er ook flink in investeert. Het chassis is volledig gerestaureerd, de auto is gepoedercoat en voorzien van een grotere motor met injectie en verbeterde schokdempers. Maar wat deze Renault echt uniek maakt, is het interieur en de afwerking.

Zo heeft hij er stoelen van een Renault 21 Turbo in geplaatst. Die waren echter zo groot dat hij het originele stuur niet meer kon draaien, waardoor hij uiteindelijk een kleiner stuur moest monteren om voldoende beenruimte te houden.

Een persoonlijk kunstwerk

De opvallende blauwe en witte lak heeft hij grotendeels zelf aangebracht, maar de motorkap kreeg een speciale touch van zijn dochter. Ze mocht zich uitleven met verf en een kwast, en dat resulteerde in een kleurrijk kunstwerk. Ooit had de auto zelfs een regenboog en een eenhoorn op de deur, maar die specifieke deur is inmiddels vervangen. De originele deur met beschildering heeft hij echter nog steeds bewaard.

Geen museumstuk, maar een rijdende klassieker

In tegenstelling tot sommige verzamelaars is Folkert niet overdreven zuinig op zijn Renault 4. Hij poetst de auto zelden en schuwt slecht weer niet. Dankzij de poedercoating kan de auto daar goed tegen. Het is een gebruiksvoorwerp, geen museumstuk.

Meer dan een auto

Op de achterkant van de Renault prijkt een sticker van de Renault Vrijbuiters Vrienden Club, een vereniging waarvan Folkert voorzitter is. De club telt ongeveer honderd leden, waarvan een kwart actief betrokken is. Tweemaal per jaar trekken ze er gezamenlijk op uit voor een kampeerweekend met hun Renaults. Vrijdag begint het met een informele bijeenkomst, op zaterdag volgt een rondrit en een barbecue, en zondag staat er een cultureel uitje op het programma.

De charme van de Renault 4

Wat maakt een Renault 4 zo speciaal? Volgens Folkert is het een alleskunner. Van het vervoeren van een wasmachine tot het maken van lange ritten—deze auto kan het allemaal. Hij rammelt, maakt geluid, en hoeft niet harder dan honderd kilometer per uur. Dat is precies wat de charme ervan uitmaakt. Folkert heeft het inmiddels drie keer bewezen: deze Renault 4 zal nooit meer uit zijn leven verdwijnen.

Dit artikel is een herschreven versie van het oorspronkelijke artikel van Annemarie Degens. Het origineel is te vinden op AD.nl.

Foto’s met dank aan Nico Brons fotografie

Als u een Renault 4 liefhebber bent, of in het algemeen van klassieker auto’s houdt, zal u nu waarschijnlijk even naar Catawiki moeten surfen. Op de stukken lijst staat thans een Renault 4 Bye Bye vermeld, in opdracht van  Le Classics uit Yde.

De Bye Bye werd rond de 1992/1993 geproduceerd en was het gelimiteerde afscheidsmodel van de Renault 4 en exclusief voor Frankrijk. Er zijn er totaal 1000 van gebouwd, en geheel in tegenstelling van wat men normaal doet, begon men met nummeren bij de 1000, om vervolgens uit te komen bij de nummer 1. Dit nummer werd op een dashboardbadge in de auto vermeld.

De Bye Bye was eigenlijk een R4 GTL , en sloot een periode van meer dan 30 productie jaar af. Na 1993 was een geregelde drieweg katalysator verplicht, en aangezien het concept al behoorlijk verouderd was en de productieaantallen al langere tijd verminderde, besloot Renault om maar helemaal met de Renault 4 te gaan stoppen.

Bouwnummer 0065
De door Catawiki aangeboden Renault 4 Bye Bye heeft  “bouwnummer 0065” meegekregen, zoals op de dashboardbadge te lezen valt. De betreffende Bye Bye is vrij lang in het bezit geweest van de vorige eigenaar.

Historie bekend, uitstekende staat
De historie van deze met 1108 cc gemotoriseerde auto is bekend. De Bye Bye heeft 120.000Km onder de koets, en heeft een goed onderhouden technische staat alswel koetswerk. De binnenbalken en de randen zijn voorzien van een beschermende tectyl laag. Het interieur is volgens de adverteerder in prima staat. De Renault 4 is uitgerust met gordels op de achterbank, een digitaal klokje, een hoedenplank en de blauw geblokte bekleding. Voor de gegadigden is het tevens goed om te weten dat de Bye Bye in Frankrijk is voorzien van een nieuwe CT-keuring, welke twee jaar geldig is. Met deze Renault 4- één van de allerlaatste- moet pas in 2017 weer een bezoekje worden gebracht aan de APK-keurmeester.

Geschatte opbrengst: maximaal €9.750,–
Volgens de veilingmeester zal de opbrengst van de Bye Bye liggen op een bedrag tussen €7.500,– en €9.750,–. Wanneer de auto wordt verkocht zal de nieuwe eigenaar van deze unieke Renault 4 zich verzekerd weten van een bijzondere auto.

Link naar de veiling : http://veiling.catawiki.nl/kavels/3786269-renault-4-gtl-clan-bye-bye-1993

Renzo Zocca, een Italiaanse priester, heeft Paus Franciscus het afgelopen weekend een Renault 4 met 20 jaar ervaring en 300.000 kilometer op de teller geschonken. De paus kon het niet nalaten even later een ritje te maken met zijn nieuwe wagen.

De paus verklaarde later dat hij in Argentinië met eenzelfde auto reed. Paus Franciscus spoorde eerder al andere leden van de Kerk aan tot zuinigheid door onder andere niet meer met dure limousines rond te rijden.

Priester Zocca vertelde dat zijn gebaar was ingegeven door het idee van Paus Franciscus om een ‘kerk voor de armen’ te creëren, en hem daarom een geschenk wilde geven. Hij kon zich geen beter cadeau voorstellen dan zijn eigen trouwe Renault 4.
De priester zei dat hij toch wel verbaasd was toen de paus hem opbelde om het geschenk te accepteren. Nog dezelfde dag reed hij met de auto naar de verblijfplaats van de paus in Vaticaanstad om hem te overhandigen. Spijtig genoeg is de priester nu wel autoloos geworden.